Με δέος παρακολουθήσαμε την οικολογική καταστροφή της Αττικής. Το τελευταίο κομμάτι ζωής για την περιοχή έγινε στάχτη από την πύρινη λαίλαπα μέσα σε λίγες ώρες.
150.000 στρέμματα καταστράφηκαν. Παρθένα δάση, καλλιέργειες, περιουσίες ανθρώπων αλλά και ζώα… έγιναν στάχτη στον βωμό της ανικανότητας και του κέρδους.
Δεν είναι μόνο οι ανθρώπινες κατοικίες και οι κατοικίες των ζώων που έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Είναι τα δένδρα, τα δάση, κάθε είδους πρασίνου που τείνει να εξαφανιστεί από την χώρα μας. Αυτό το σπίτι μας καίγεται. Το μοναδικό μας καταφύγιο για την ζωή. Η μόνη μας ελπίδα.
Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς την φρίκη που ζούνε οι άνθρωποι, τα ζώα. Χάνουμε περιουσίες, χάνουμε το οξυγόνο, χάνουμε τα ζώα μας. Το βέβαιο είναι πως όλοι χάσαμε την αθωότητα μας. Η φωτιά έκαψε ζώα και δένδρα. Έκαψε όμως και τις αναμνήσεις μας, το παρελθόν μας. Γιατί τώρα πια μοιάζουμε με κατάδικους, στους οποίους έχει επιβληθεί ποινή 20 χρόνων χωρίς αναστολή.
Ποιοι είναι αυτοί που ο στόχος τους είναι να ερημοποιήσουν την γη για να την «μπαζώσουν»; Να χτίσουν τα οικόπεδά τους; Να στρώσουν τα μπετά και τα τσιμέντα τους; Ξεχνούν όμως κάτι πολύ σημαντικό. Ότι χωρίς δέντρα, χωρίς οξυγόνο, χωρίς ζώα δεν πρόκειται να καταφέρουν τίποτε, δεν θα προλάβουν να «χαρούν» τις μέλλουσες νεόδμητες κατοικίες τους. Η φύση θα τους εκδικηθεί.
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου